Het veiligheidsinformatieblad van een geurleverancier noemt „een stof op de kandidaatslijst”, of een winkel vraagt je een formulier te tekenen dat je kaarsen „SVHC-vrij” zijn. Dan volgen er twee vragen: is er iets mis met de kaars, en wat moet je eigenlijk doen? Meestal minder dan compliance-nieuwsbrieven doen vermoeden. Het antwoord hangt af van een onderscheid waar de meeste kaarsenmakers nooit bij stilstaan: welk deel van een kaars een voorwerp is en welk deel een mengsel.
Wat een SVHC is
Een zeer zorgwekkende stof (SVHC) is een stof die voldoet aan een van de criteria in artikel 57 van REACH:
- Kankerverwekkend, mutageen of giftig voor de voortplanting, categorie 1A of 1B.
- Persistent, bioaccumulerend en toxisch (PBT), of zeer persistent en zeer bioaccumulerend (vPvB).
- Van „gelijkwaardige zorg”, zoals sommige hormoonverstorende stoffen.
Zodra ECHA een stof formeel identificeert, komt die op de kandidaatslijst (artikel 59). De lijst ging met de update van februari 2026 voorbij de 250 vermeldingen en groeit een of twee keer per jaar. De plichten beginnen op de dag dat een stof wordt toegevoegd.
Op de kandidaatslijst staan is geen verbod. Het is een trigger voor informatie. Een verbod komt later, als de stof naar bijlage XIV gaat (autorisatie, met een „sunset date” waarna je de stof niet meer zonder vergunning mag gebruiken) of wordt beperkt onder bijlage XVII.
Is een kaars een voorwerp of een mengsel?
REACH kent verschillende plichten voor mengsels en voor voorwerpen, dus dit doet ertoe. De Guidance on requirements for substances in articles van ECHA gebruikt de kaars zelfs als uitgewerkt voorbeeld. Er worden drie vragen gesteld. Zou de was zonder lont een vlam geven? Nee. Brengt de lont de was gecontroleerd naar de vlam? Ja. Wordt de was tijdens gebruik verbruikt? Ja. De conclusie van ECHA: een kaars is een combinatie van een voorwerp en een mengsel, en je bekijkt de plichten voor elk deel apart.
In de praktijk:
- Stompkaars of dinerkaars: de lont is het voorwerp; de was en de geur vormen het mengsel.
- Containerkaars: de pot of het blik, het deksel en de lont vormen de voorwerpkant; de was en de geur zijn nog steeds het mengsel.
- Geurstokjes: volgens dezelfde logica bevatten en verspreiden de fles, de dop en de stokjes een vloeibaar mengsel.
- Waxmelt: geen lont en geen houder, dus wat je verkoopt is in feite het mengsel zelf.
Daarom raken de bekende 0,1%-regels voor voorwerpen je geur zelden. Ze worden gemeten ten opzichte van het voorwerp, en de geur zit in het mengsel.
Welke plichten jou echt raken
Aan de mengselkant (geurolie, was, de afgewerkte wasblend):
- Leveranciers van stoffen op de kandidaatslijst, als zodanig of in mengsels, moeten hun zakelijke klanten een veiligheidsinformatieblad geven. Rubriek 3 van dat VIB moet elke stof van de kandidaatslijst noemen die aanwezig is vanaf 0,1%, en volgens ECHA hoort rubriek 15 te worden bijgewerkt met de SVHC-status.
- De SVHC-status voegt geen pictogram en geen etiketregel toe aan je kaars. Het CLP-etiket wordt nog steeds bepaald door de gevarenindeling en de concentratie.
- Je hoeft consumenten geen veiligheidsinformatieblad voor je kaarsen te geven. Stel je er toch een op, bijvoorbeeld voor een groothandelsklant, dan moet rubriek 3 elke stof van de kandidaatslijst noemen vanaf 0,1% van de was van de kaars.
Aan de voorwerpkant (pot, blik, deksel, lont, stokjes), als een stof van de kandidaatslijst boven 0,1% van het gewicht van dat voorwerp zit:
- Artikel 33, lid 1: je moet je zakelijke klanten voldoende informatie geven voor veilig gebruik, ten minste de naam van de stof.
- Artikel 33, lid 2: een consument die erom vraagt, moet die informatie binnen 45 dagen krijgen.
- SCIP: onder de Kaderrichtlijn afvalstoffen moeten EU-leveranciers van zulke voorwerpen een melding doen in de SCIP-database van ECHA.
- Een melding onder artikel 7, lid 2 geldt alleen boven één ton van de stof per jaar in je voorwerpen. Dat is geen kwestie voor kleine makers.
Waar kan de voorwerpkant je raken? Lood en loodmonoxide staan allebei op de lijst, dus een pot van loodkristal of een deksel van loodhoudend messing is het soort onderdeel waar je naar moet vragen. Voor de meeste glazen potten, blikken en katoenen lonten is het antwoord simpelweg „geen boven 0,1%”.
Geurstoffen op de lijst
We hebben de actuele lijst en de gegevens van ECHA op 29 september 2026 gecontroleerd. Dit zijn de vermeldingen die je als kaarsenmaker het vaakst tegenkomt:
- BMHCA (Lilial), 2-(4-tert-butylbenzyl)propionaldehyde, EG 201-289-8: toegevoegd op 8 juli 2021 als giftig voor de voortplanting. De geharmoniseerde indeling (indexnummer 605-041-00-3) is Repr. 1B, H360Fd, zonder specifieke concentratiegrens. Het valt ook onder aparte CMR-regels, die we bespreken in onze blog over het Lilial-verbod en CMR-geurstoffen.
- Muskxyleen: een van de allereerste vermeldingen, in oktober 2008, als vPvB. Daarna ging het naar bijlage XIV met een sunset date van 21 augustus 2014. Omdat er geen autorisatie is verleend, hoort het in geen enkele geurolie te zitten die in de EU wordt geleverd.
- Ftalaten: DEHP, DBP, BBP en DIBP staan op de lijst. Diethylftalaat (DEP), het ftalaat dat historisch in geuren werd gebruikt, staat er niet op. „Ftalaatvrij” is een inkoopvoorkeur, geen eis van de kandidaatslijst.
Niet op de lijst bij onze controle: galaxolide, tonalide, muskketon en BHT. Galaxolide heeft wel een geharmoniseerde aquatische indeling, dus het kan je etiket beïnvloeden, maar het is geen SVHC. En de gechloreerde paraffines op de lijst (korte en middellange keten) zijn industriële chemicaliën die niets gemeen hebben met paraffine voor kaarsen.
Een rekenvoorbeeld
Stel dat je nog een oudere geurolie hebt waarvan het VIB 1,5% BMHCA vermeldt, en je gebruikt die met een geurdosering van 10% in een containerkaars:
- De olie bevat 1,5% BMHCA, boven de generieke grens van 0,3% voor Repr. 1B. De olie zelf is ingedeeld als giftig voor de voortplanting met het signaalwoord „Gevaar”, en het VIB moet dat vermelden en BMHCA in rubriek 3 noemen.
- De was van de kaars bevat 0,15%. Dat is onder 0,3%, dus BMHCA alleen maakt de kaars niet Repr. 1B. Het is wel boven 0,1%, dus elk VIB dat je voor de kaars opstelt, moet het noemen.
- De pot en de lont bevatten geen BMHCA. Uit deze geur volgt dus geen plicht onder artikel 33 en geen SCIP-melding.
De administratieve uitkomst valt milder uit dan mensen vrezen. Maar het voorbeeld laat ook zien waarom het de moeite loont de lijst te kennen: hij markeert ingrediënten die op hun retour zijn. Bij BMHCA is de verstandige stap de olie vervangen, niet de geurdosering bijschaven.
Wat je je leveranciers vraagt
- Geur: „Bevat deze olie een stof van de kandidaatslijst vanaf 0,1%? Welke, en in welke concentratie?” Controleer daarna rubriek 3 en rubriek 15 van het VIB, en of de herzieningsdatum na de laatste update van de lijst ligt.
- Was: dezelfde vraag. Voor geraffineerde paraffine, sojawas of koolzaadwas hoort het antwoord „geen” te zijn.
- Potten, blikken, deksels, lonten en stokjes: een verklaring onder artikel 33 die aangeeft of een stof van de kandidaatslijst boven 0,1% van het gewicht van het voorwerp zit, en het SCIP-nummer als dat zo is.
- Elke verklaring: naar welke versie van de lijst die verwijst. Een „SVHC-vrij”-certificaat is maar zo actueel als de lijst waartegen het is gecontroleerd.
De officiële bron is de tabel van de kandidaatslijst van ECHA, met een helder overzicht van de plichten die eruit volgen.
Molekule leest elke component uit het veiligheidsinformatieblad van je geurolie en controleert die tegen de actuele indelingen van ECHA, zodat een ingrediënt als BMHCA meetelt in de indeling van je kaars bij de geurdosering die je kiest. Controleer de componenten van je geurolie in Molekule.